یک پرنده

یادهای ژریشان

yekparandeh — Fri, 09 May 2008 06:27:18 GMT

یاد های پریشان

و بی آنکه آب از آب تکان بخورد

پاییز برگریز

زمستان برفی وبهار

گل می کند چشمهای قهوه ایم را

بر شاخه های یاد های پریشان.

و تو انگاه بر خاطرات دور

ومن آرام آرام می تکم

روزهای

بی برگشت را

چشمایت عاشقانه مرا می خندید

و لبهات

دلهره انگیز ترین خاطره

من از نفسهایت آغاز می شوم

در شبانه های بوسه ات

و گرمی دست هات جان پناه دلتنگیم

* در دشتهای فراموش خواهد رویید چشم هایم

و قلبم ظهر داغ خاموش

و بی آنکه آب از آب تکان بخورد

پاییز برگ ریز گل می کند بر خاکم

عصر های پنج شنبه.

مرد باران

yekparandeh — Fri, 09 May 2008 06:06:18 GMT

زخم از تو می خندد صبوری تنم را می خواهد از من تا بسوزاند منم را

می خواهد از این شمع تر آتش بگیرم می خواهد از این ابر تر باریدنم را

دلگیرم از یک آسمان پاییز وقتی می شوید از صحرا نشان بودنم را

گم میشوم درچشم تان گرگی که هرشب کل می کشد یوسف ترین پیراهنم را

دلننگ دلتنگم بگو باران بباران باران بباران حسرت بی روزنم را

تا واشوم یک غنچه در لبخند هایت تا کل بگیرد آسمان رقصیدنم را

من خسته ام بگذار بر دوشت سرم را این چشم باران دل به آتش مومنم را

بگذار تا دریای دل آتش بگیرد بگذارتا چشمت بسوزاند منم را

من خسته ام آغوش وا کن مرد باران تا ازتو آرامش بپوشاند تنم را

یک پرنده

yekparandeh — Thu, 27 Mar 2008 14:02:18 GMT

يك پرنده يك پرنده يك پرنده ي سپيد

يك پرنده در دل من و تو مي تپيد

سيب مي تپيد ، سبز رنگ بركه داشت

بركه آخرش به دشت هاي عشق مي رسيد

‍‌[]

ناگهان پرنده ابر شد و رعد و برق زد

سيب تيره شد و خيس خواب از سرش پريد

سال هاست قهوه دود مي كند پرنده را

سيب روي آن زغال پك نمي زند چرا؟

نبض چشم هاش ايست كرده در كنار سيب

سوت مي زند قطار قل ققل قطار سيب

پك زد و تمام سيب را دوباره دود كرد

لحظه لحظه سوخت آنچه بود را نبود كرد

[]

عصرهاي خوب عصر هاي ساحلي كه عشق

روي نبض ماسه طرحي از من و تو مي تپيد

مثل خواب خيس و عاشقانه ناگهان

ناگهان تر از پرنده سيب" سیب شد پريد

بعد موج قد كشيد روي ساحل و يواش

لحظه لحظه روزهاي خوب را بريد

*******************

این بیست و چندمین بار است که چشمهایم را باز می کنم

تا در تنفس بهار تکرار شوم

هر چه شقایق وحشی است

اما نمی دانم چرا همین که پنجره را می گشایم

بهار نرسیده به خانه ما تمام می شود

شاید این سرنوشت تمام آدم برفی هاست که همین که چشمهایشان را باز می کنند بهار میمیرد.